Santiago de Compostela, Veld onder de sterren; het woord had voor hem altijd geklonken als een verlossing van de eindeloze rij vergaderingen, telefoontjes, emails en afspraken. ’s Avonds, in de luwte van zijn huis, sprak hij doodvermoeid het woord soms uit als een mantra, Santiago de Compostella. En dan nam hij zich voor ooit een voettocht naar dat Spaanse pelgrimsoord te maken.

Maar met elke drukke werkdag begon “ooit” steeds verder weg te lijken. En inmiddels was zijn voornemen geslonken tot alleen maar een gedachte van troost.

Tot die ochtend waarop de stilte in zijn hoofd volledig brak. En toen het eerste dunne ochtendlicht door de ramen viel wist hij het. Hij stond op, regelde zijn zaken en vertrok twee weken later te voet naar Santiago de Compostela. Waar, zo wist hij, verlossing op hem wachtte.

Maandenlang schreef hij met de afdruk van zijn voeten zijn naam in de huid van oude wegen en trok stofsporen van stad naar stad naar stad. Op de telmaat van zijn passen, formuleerde hij zorgvuldig de vragen die hij zou stellen als zijn tocht was afgelegd.

Aan de sterren boven Santiago zou hij de woorden vragen om te beschrijven wat zijn hart al jaren niet meer zeggen kon, aan de vier winden, de gedachten die hij zelf niet meer vormen kon. En de rotsen zou hij smeken hem zijn eigen weg te duiden, die hij was kwijtgeraakt. 

Maar toen hij maanden later knielde op dat Spaanse veld onder de sterren, hadden zon, wind, stof en regen al zijn vragen uitgewist.

De woorden van zijn hart had hij een halve weg terug al gelezen in de dans van vonken boven een avondvuur. Zijn verstarde gedachten waren nooit zo helder verwoord, als door elke zucht van zijn eigen ademtocht, bij elke pas die hij naar hier had gezet. En zijn toekomstweg stond helder geschreven in de lijnen van een kiezelsteen die hij weken eerder al had geraapt bij de monding van een rivier.

Terwijl hij knielde op een Spaans veld onder de sterren, besefte hij dat de stilte hem alles wat hij wilde weten al lang had toegefluisterd, telkens als hij alleen was geweest met zichzelf, op stille avonden in andere velden onder andere hemels van sterren.