De regen heeft nog niet de tijd gehad om het stof weg te wassen van haar blote voeten, waarop ze in de stilte van de nacht naar het Munsterplein lijkt te zijn geslopen.
De bronzen vrouw die aan de voet van de Munsterkerk met gesloten ogen en lege gespreide armen een pas de deux danst met iemand die alleen zij kent. Voor haar klinken alleen nog de in de tijd gestolde bronzen woorden van iemand die ze ooit kende en intens moet hebben liefgehad.
In die veilige omarming van de liefde toont ze zich in al haar broosheid en breekbaarheid. De dun geworden borsten onder haar dunne jurk, haar door de jaren gegroefde huid en de pijn van een schrijnend gemis voor altijd gevangen in de lijnen van haar bronzen gezicht.
Als ik naar haar kijk schuifelen er regelmatig mensen voorbij. Nu en dan blijft er iemand staan om haar wat beter te bekijken, haar de dunne glimlach van herkenning te schenken en haar dan weer achter te laten in de stilte van haar eenzame dans.
En dan lijkt ze van haar hardstenen sokkel te zijn gestapt en naast me te dansen over de keien van het plein. Maar het is een andere vrouw. Misschien net zo oud maar minder schaars en minder broosmakend gekleed.
Ze doet enkele kleine pasjes en kijkt me dan aan. “Let maar niet op me”, zegt ze lachend zonder enige gêne. Ze heeft vanochtend in de krant een foto van het nieuwe beeld gezien vertelt ze en had onmiddellijk geweten dat ze naar het Munsterplein moest gaan om haar in het echt te zien.
“Het lijkt wel of ik naar mezelf kijk”, zegt ze. En snel tekent ze met haar woorden een vlugge schets van haar leven. Lang was ze gelukkig getrouwd geweest. “De liefde van mijn leven”, zegt ze. Maar haar man had een Bourgondische manier van leven die haar altijd zorgen baarde. “Maar hij zag dat zelf nooit als een probleem”, zegt ze.
“Toen stierf hij plotseling aan een hartinfarct. Het is al lang geleden. Maar ik pak nog elke avond zijn foto, scheld hem dan eerst flink de huid vol omdat hij zo slecht op zijn gezondheid heeft gelet en sluit hem dan in mijn armen en dans even met hem door de kamer.” Ze zwijgt en kijkt omhoog naar het beeld.
Het lijkt een schilderij. Een mooie zomerdag en twee vrouwen die vervuld van passie op het plein een pas de deux met hun verleden dansen.
