De regen heeft nog niet de tijd gehad om het stof weg te wassen van haar blote voeten, waarop ze in de stilte van de nacht naar het Munsterplein lijkt te zijn geslopen.

De bronzen vrouw die aan de voet van de Munsterkerk met gesloten ogen en lege uitgestrekte armen een pas de deux danst met iemand die  alleen zij kent. Voor haar klinken alleen nog de in de tijd gestolde bronzen woorden van iemand die ze ooit kende en intens lief moet hebben gehad. 

In die veilige omarming van de liefde laat ze zich in al haar broosheid en breekbaarheid zien.

De slap geworden borsten onder haar dunne jurk, haar door de jaren gegroefde huid en de pijn van een brandend gemis, voor altijd gevangen in de lijnen van haar bronzen gezicht.

Terwijl ik naar haar kijk, schuifelen er mensen voorbij. Zo af en toe blijft er iemand staan om haar wat beter te bekijken, haar een dunne glimlach van herkenning te schenken en haar dan weer achter te laten in de stilte van haar eenzame dans.

Ineens lijkt ze van haar stenen sokkel te zijn gestapt en daar op ´t plein naast me te dansen over de keien. Maar het is een andere vrouw. Misschien net zo oud maar minder schaars en minder broos gekleed. Ze doet enkele kleine pasjes en kijkt me dan aan. “Let maar niet op me”, zegt ze lachend zonder gêne.

“Ik kom hier vaak even naartoe. Het lijkt dan of ik naar mezelf kijk. Naar mijn eigen verleden”, zegt ze. En snel tekent ze met haar woorden een vlugge schets van haar leven. 

Lang was ze gelukkig getrouwd geweest. “De liefde van mijn leven”. Maar haar man had een Bourgondische manier van leven die haar altijd zorgen baarde. “Maar zelf zag hij dat nooit als een probleem”, zegt ze.

“Toen stierf hij aan een hartinfarct. Zomaar. Plotseling. Het is al lang geleden. Maar ik pak nog elke avond zijn foto, scheld hem dan eerst flink de huid vol omdat hij zo slecht op zijn gezondheid heeft gelet en sluit hem dan in mijn armen en dans even met hem door de kamer.”

De vrouw naast me zwijgt en kijkt omhoog naar het beeld. Het lijkt een schilderij. Een mooie winterdag en twee vrouwen die vervuld van passie op het plein een pas de deux dansen met hun verleden.