Er is een vage herinnering die diep in me sluimert. Elk jaar rond deze tijd ontworstelt ze zich om de een of andere reden die alleen zij kent, aan al die andere gedachten en herinneringen die rondwaren in mijn hoofd en toont ze zich aan me voor een kort moment, om vervolgens weer weg te zinken. 

Zo gaat het al tientallen jaren en toch blijft het een beeld dat ik maar niet helder kan krijgen. Meer als een flard uit een droom. En toch ben ik ervan overtuigd dat de herinnering niet wortelt in een nachtelijk spinsel van mijn vermoeide hersens, maar in de realiteit.

In het beeld ben ik niet ouder dan een jaar of drie. Ik loop met mijn vader door een Limburgse stad die glimt van de kerstverlichting en versierselen. Het is steenkoud. Waar we naartoe gaan weet ik niet maar mijn vader heeft me beloofd dat het heel bijzonder is.

Dan stappen we een groot gebouw binnen. En daar bij die eerste kleine kinderpassen in dat indrukwekkend grote gebouw, wordt het beeld in mijn hoofd droomachtig. Het gebouw in mijn herinnering is namelijk te immens voor Limburg. 

Het heeft Amerikaanse proporties, groot als het Superdome. Aan de veilige hand van mijn vader loop ik er tussen drommen mensen over een soort loopbrug. Het is er schemerachtig, maar ver weg in het hart van de ruimte zie ik een warm licht schijnen. 

Het is daar waar iedereen naar op weg schijnt te zijn. Na lang wachten en schuifelen tilt mijn vader mij ineens op om me op zijn schouders te zetten. Als hij me boven de mensenmassa's uittilt staan we voor een levende kerststal. En zelfs nu nog, tientallen jaren later, voel ik de warmte die toen  mijn verkilde lijfje binnenstroomde. Niet alleen warmte maar ook een intens gevoel van geluk.

Elk jaar weer rond deze tijd, als de handen van mijn vader me dat gelukzalige moment intillen en ik de levende kerststal weer even helder zie en ruik als toen, vervaagt de herinnering en dooft ze uit als een vallende ster. Maar de warmte blijft hangen, soms nog dagenlang. 

Mijn vader is lang geleden gestorven en ik kan hem niet meer vragen naar de bron van de herinnering. Maar ik ben de jaarlijkse komst van die kortstondige maar intens warme herbeleving van dat verre mooie moment gaan beschouwen als een kerstgeschenk dat hij me aanreikt over de grenzen van de tijd.