Gedicht geschreven voor en voorgedragen bij de aftrap de landelijke coronaherdenkingsperiode 'Aandacht voor elkaar', op 6 oktober 2020 in herdenkingspark Hattem in Roermond.

(Beluister het gedicht)

Aandacht voor elkaar

En zomaar op een zondagavond
ging het land op slot.
Werd vrijheid geketend
het woord gemuilkorfd
werden liefde en affectie
schrijnende hunkering
op anderhalve meter.
en tikte de avondklok
het ritme van verwijdering.

Kaatste het klappen van handen
tegen stille gevels
als steun voor wie vocht
en onbaatzuchtig zorgde,
en als requiem
voor wie streed voor zijn leven
maar verloor
en in de ijzige omhelzing
van volkomen eenzaamheid stierf.

Konden lippen alleen nog kussen
de ijle lucht die hen scheidde
van dierbaren achter glas,
en enkel een warme handzoen blazen
die meteen weer verijsde
op het glasvenster van het tehuis
voor zij de hunkerende wang
van een geliefde
kon bereiken.

Niemand won,
iedereen verloor
wel iets
of iemand.

Maar het grootste verlies zou zijn
als de reikwijdte
van het stille lijden en de angst,
en van de dood door corona
gewogen gaat worden
door de zwaarte van verschil in mening
over het hoe en het hoe lang nog.

Als we het mededogen gaan verliezen
Met wie zorgt
Met wie lijdt
Met wie vreest
Met wie hoopt
Met wie treurt
Met wie twijfelt
Met wie zoekt
Met wie vraagt
Met wie dwaalt
en saamhorigheid
en aandacht voor elkaar
worden gespleten
door tegenstelling
en onbegrip voor elkaar.

Dat zou het schrijnendste verlies zijn
Van deze tijd.

(Beluister het gedicht)

©Hans van Bergen
Roermond, oktober 2020