Veteranendag 2012: Verzwegen verhalen

(Uitgesproken bij de viering Limburgse Veteranendag 23 juni 20112)
Veteranendag 2012Veteraan,

Toen de loden nacht van jouw vredesmissie ontwaakte in het licht van vrijheid en weer terug naar huis, keerde wel jijzelf terug maar bleef jouw wil om jouw verhaal te vertellen achter.

 

Wat je zag en meemaakte, wat je in vertekende krantenkoppen las over jezelf en jouw missie, en hoorde wat de publieke opinie -die wel de klepel kende maar niet de klok- fluisterde achter jouw rug, doofde diep in jou de woorden waarmee je thuis helend had kunnen vertellen wat je echt hebt gezien en doorgemaakt in die verwarrende schaduwnachten van Libanon, Bosnië, Irak en zoveel andere gewonde plekken op aarde.

En nu, sinds je terugkwam, is er niet veel nodig om de woorden van jouw verhaal keer op keer te laten sterven op de lippen van jouw mond.

Meer is daarvoor niet nodig, dan het onbegrip van anderen voor elke nacht weer die schreeuw in je hoofd van jouw maten die je achterliet.

Niet meer is daarvoor nodig dan het levenslang dat je kreeg tussen de donkere wanden van jouw herinneringen, waar gezichten en stemmen van iedereen die achterbleef elke nacht weer aan je voorbijglijden als bladen in albums met foto’s van bevroren verledens.

Veel is er niet nodig om de woorden van alles wat jij daar zag, keer op keer te laten stranden op de lippen van je mond.

Meer niet, dan die oneindige monoloog die nacht na nacht na nacht, bonkend resoneert in de holtes van jouw hoofd over het hoe, het waarom en ‘had ik maar’.

Alleen jij kent het gewicht van elk woord dat nooit werd uitgesproken, van elke angst die niet met anderen werd gedeeld en van elk ingehouden en vertwijfeld ‘Mea Culpa’, dat zich in momenten van eenzaamheid en twijfel aan jou probeert te ontworstelen voor het feit dat je daarachter, in oorlogsgebied, ook maar gewoon mens was en jong, en daarom in je kracht of zwakheid soms slaagde maar ook soms faalde.

Verstilde woorden dragen berusting in hun ziel, maar worden pas ontsloten als ze door anderen worden gehoord.

Veteraan , geef woorden aan wat je meedraagt,
geef woorden aan de snijdende stilte van jouw angs en twijfelst,
geeft woorden aan wat nooit door anderen werd gehoord,
geef woorden aan onzekerheid.
Vertel.

Leg je woorden neer in het gehoor van wie er niet bij was,
waar ze voeding kunnen vinden
om uit te groeien tot zinnen
die het verlossende verhaal kunnen vertellen
dat jij onverdiend alleen, meetorst in jezelf.

Reacties (2)

  1. Ger Beckers

    ik heb getracht mijn verhaal aan anderen te vertellen maar ik denk dat ik ze niet kan bereiken, toen ik Hans het verhaal hoorde vertellen in het herdenkingspark
    was ik in gedachten weer helemaal terug in Bosnie.

    Hans bedankt voor deze treffende tekst ik bewaar hem voor mijzelf.

    Reageren
    1. Zomaareenveteraan.

      Als 13 maal uitgezonden veteraan weet ik als geen ander wat je voelt, Ger!
      De woorden van Hans zijn pakkend, diep-ingrijpend en ook wel een beetje confronterend.
      Ook ik was terug “her en der over de wereld”. ook ik voelde de leegte van binnen, tijdens de ceremonie. EN DE SCHULDGEVOELENS.

      Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *