Vakantiefoto’s (1): Waar zijn ze gebleven, al die vakantievrienden?

Vakantievrienden, blog Hans van Bergen
En ineens is het zover. Bijna als een volkomen verrassing is er weer een jaar verstreken en worden er ineens weer massaal sleurhutten achter auto’s gehangen, vliegtuigen volgeladen met door een jaar werken en tackelen van dagelijkse zorgen vermoeide vakantiegangers, gaan de schooldeuren weer voor weken op slot en staren Nederlandse campinghouders wederom iedere minuut van de dag bezorgd naar de hemel waar donkere wolken vooralsnog negatieve saldi op hun jaarbalansen voorspellen.

Kortom het is weer zomervakantie en kan in deze column het album met vakantiefoto’s weer open.

De eerste foto die op mijn bureaublad dwarrelt is er een die eigenijk alleen maar bestaat in mijn hoofd. Geen nostalgische kartelrandjes, geen grappig of onroerend handgeschreven krabbeltje eronder, nee enkel een herinnering in mijn gedachten. Of eigenlijk meerdere.

Herinneringen aan zoveel mensen die je vluchtig tijdens een, twee weken vakantie ontmoet, maar waarvan er zich toch velen voorgoed in je geheugen nestelen. En al heeft de tijd de meesten namen gewist, hun gezichten zijn robuust gegrift in je herinnering en is er altijd een stille hoop hen ooit nog eens tegen het lijf te lopen. Maar in de meeste gevallen is dat uiteraard ijdele hoop.

Zo is er een vakantiefoto van tientallen jaren terug, waarop ik sta met een klein Belgisch jongetje. Allebei een jaar of vier. Vreemd genoeg -we hebben in die verre vakantie niet meer dan twee dagen met elkaar gespeeld- weet ik zijn naam nog, Andreas.

We staan tot onze dunne nekjes in modder, zwart als teer, ergens aan de Belgische kust. Dat is alles wat ik me herinner en toch weet ik nog zijn naam en hoor ik nog zijn schriele stemmetje naast het mijne, beiden gierend van de lach.

En zo is er door die vele jaren van vakanties een optocht ontstaan van mensen die ik  in andere oorden heb ontmoet, met liefde, met plezier en met genoegen, en die zo af en toe in mijn zee van herinneringen komen bovendrijven.

Veel van hen zou ik graag nog eens ontmoeten, om herinneringen op te halen en om te horen wat het leven hen na onze luttele gezamenlijke uren van vakantiemijmeren heeft gebracht.

Maar zoals gezegd dat is een illusie. De schriele Andreas bijvoorbeeld, toen twee turven hoog, is nu misschien een zwaar bebaarde, vloekende en drinkende dokwerker met overgewicht. En zo zijn allemaal die vakantievrienden van vroeger inmiddels veranderd en zou ik ze, al zaten ze tegenover me, niet herkennen.

En misschien is het ook wel goed zo. Het laat ruimte om ook deze zomer weer nieuwe vakantievrienden te leren kennen.


Heb je ook een herinnering aan een bijzondere vakantievriendschap? Laat dan een bericht achter met jouw verhaal.

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *