Vakantiebesognes (2): Tijdelijke blindheid als adembenemende vakantieattractie.

Zwavelbaden VulcanoIk was als kind een notoire bommenlegger. Geen springstoffen, maar stinkbommetjes. Nu nog ruik ik de bijtende geur van rotte eieren die vrijkwam en je de adem afsneed als je de glazen ampul met lichtgele vloeistof krakend brak met je voet.

Terwijl de ruimte waar ik het bommetje had gelegd zich vulde met zwavelgeuren en mensen met panische blikken in hun ogen kokhalzend spiedden naar de nooduitgang, stond ik al lang buiten, want ik vond de geur ronduit smerig.

Daarom vraag ik me af waarom ik dan toch onder invloed van ‘het vakantiegevoel’ twee jaar geleden een halve dag heb doorgebracht op het eiland Vulcano voor Sicilië. Een lava-eiland dat bekend staat om zijn zwavel- en modderbaden.

Het ruikt er voortdurend alsof er een complete stinkbommenfabriek is ontploft. Het eiland is adembenemend. En die woorden mag u van mij letterlijk nemen!

Toen we van de boot stapten zagen we meteen de warme borrelende zwavelbaden. Bordjes beloofden dat zo’n bad het ultieme panacee was tegen ziektes en ouderdom en een elixer om de jeugd weer terug te vinden.

En ik moet zeggen, als de warme modder je lichaam omsluit, voelt dat weldadig en vergeet je zelfs even de bijtende geuren van rotte eieren. En verdomd, het verjongingselixer van zwavel en modder begon terstond te werken. Of waren het de zwaveldampen die me mijn zinnen benamen?

Hoe dan ook, ik kwam op het lumineuze idee dat je met de plakkerige klei op de bodem van het modderbad ook moest kunnen kleien. Jahaa, jippie, net als vroeger op de kleuterschool!

En ijverig begon ik enorme oren aan mijn hoofd te kleien en een lange kin. De hilariteit die dit bij de andere badgasten opwekte spoorde me aan om met stijgend enthousiasme door te gaan en ik kleide dikke wenkbrauwen boven mijn ogen, een lange dikke neus en een van mijn ogen kleide ik helemaal weg en verving dit door een cyclopenoog midden op mijn voorhoofd.

Wat hadden we een lol! Tot een lichte prikkeling in mijn ogen me bij zinnen bracht en me ineens liet realiseren dat de klei tjokvol bijtende zwavel zat.

De prikkeling werd al snel venijnig en bijtend en sloeg kort daarna om in een hels brandende pijn die me voor vele uren het zicht in beide ogen ontnam, omdat ik er geen spat licht meer in kon verdragen, zelfs niet door een klein spleetje.

Ik had u hier graag verteld van het mooie uitzicht vanaf zee op de Eolische eilanden. Of van de poëtische aanblik van het eiland Salina waar de schitterende film “Il Postino” is opgenomen of van de prachtige zonsondergang tegen het decor van Sicilië toen we terugvoeren.

Maar helaas, mijn ogen zagen pas weer iets toen we al weer urenlang terugwaren op Sicilië. Jammergenoeg was het tegen die tijd al donker geworden.

Wat hadden we een lol!!!… Toen wel nog…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *