Puberdeceptie aan de Belgische kust

Bij gelegenheid van de eerste echte zomerdag een herinnering aan een treurzomer in Blankenberge.

Mijn vader was geen man van verre reizen. Onze gezinsvakanties speelden zich meestal af binnen een straal van niet meer dan tweehonderd kilometer.

 

De Belgische kust was favoriet. Vooral Blankenberge, een stad die zich qua badplaats probeerde te spiegelen aan haar overzeese overbuurstad Brighton, maar de historische grandeur daarvoor miste.

Met als gevolg dat de strandboulevard een aaneenschakeling was van vreemdsoortig vakantievertier dat waarschijnlijk in de stille, kille wintermaanden aan keukentafeltjes van Blankenbergse appartementjes ter spekking van de eigen kas werd bedacht door slimme Blankenbergers, die vervolgens echter het kapitaal misten om hun verbluffende ideeën daadwerkelijk om te buigen naar het spetterende en verbluffende zomerspektakel zoals ze dat in hun momenten van creatieve luminositeit hadden neergekrabbeld op de achterkanten van beduimelde bierviltjes.

En daarom dwaalden we als kinderen tijdens die Blankenbergse zomers telkens door een labyrint van vreemdsoortig vakantievertier. Zoals daar om te beginnen waren, de dwergpony’s.

Een ritje op hun rug maakte op geen enkele manier ook maar iets waar van het door de in carnavalscowboykostuum gestoken ponyman op een kartonnen bordje beloofde Wilde Westen Avontuur.

De beestjes waren na jarenlang elke dag opnieuw dezelfde honderd meter boulevard sjokken zo vastgeroest in hun gang, dat ze zelfs wanneer je hen had verzekerd dat ze wanneer ze halverwege hun pad links- of rechtsaf zouden slaan een ponylusthof zouden vinden waar ze hun verdere leven ongelimiteerd zouden kunnen genieten van bergen stro en elk ander denkbaar ponygenot, stoïcijns hun vaste parcours af zouden blijven leggen.

Elke verwoede poging die je deed om zo’n beestje aan te vuren door hem de sporen te geven om zo toch nog iets te van het beloofde Wild West Avontuur te beleven, bleef bij voorbaat vruchteloos.

Dan was in ieder geval het Velodrome opwindender. Een houten wielerbaan waarop je kon rondrijden op uiterst buitenissige in en aan elkaar gelaste fietsen. Dit maakte veel ander vakantieleed goed.

Tot ik een keer met mijn veters tussen de ketting van zo’n merkwaardig rijwiel kwam, waardoor ik ongewild de kans kreeg het hout van de Velodrome grondig van dichtbij te inspecteren met een reeks hechtingen in mijn onderkin als extraatje.

Het meest bizar was een kermisachtig rariteitenkabinet waar dwalingen van de menselijke groei te bezichtigen waren zoals een vrouw met baard en een levende zeemeermin. Pronkstuk was ‘De vrouw met drie borsten’. Gierend van de puberhormonen vergaapte ik me aan dit wonder der natuur. Tot De Vrouw met de drie borsten de illusie zelf letterlijk doorprikte.

Terwijl ze gesticulerend met haar armen het publiek toesprak, streek ze iets te hard met haar puntige ring langs haar weelderige derde borst, die vervolgens zacht fluitend en sissend leegliep. Ik was hevig teleurgesteld, maar begreep op dat moment voor het eerst dat wat anderen ons willen doen geloven helaas vaak een façade is.

Heb je ook herinneringen aan een speciale vakantieplek of een bijzondere vakantie. Laat ze hier achter in een commentaar. Ik ben er benieuwd naar.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *