Namen in staal

Persoonlijk heb ik mijn ooms niet gekend, maar hun in staal geslagen namen groet ik haast elke ochtend als ik door Nationaal Herdenkingspark Roermond wandel. Als ik langs de stalen zuilen loop die de namen dragen van meer dan zesduizend slachtoffers van de strijd in Indonesië en Nieuw Guinea, strijk ik altijd even over de groeven van hun namen in staal. Een vlugge groet over de grenzen van de tijd.

J. van Es, tweemaal, familieleden van de kant van mijn moeder. Als wapenbroeders staan hun namen naast elkaar. Soms mompel ik een ‘goedemorgen’, een andere keer ben ik in andere gedachten verzonken. Maar hoe dan ook, het aanraken van hun namen als ik er ben, is inmiddels een persoonlijk ritueel geworden. Geen vals sentiment, geen hevige emoties, maar telkens weer even het voelen van de verankering met mijn familiewortels. En wat hun te vroeg afgebroken levens misschien nog meer recht doet; als ik in het vroege ochtendlicht kort hun namen aanraak, valt alle hectiek en opsmuk van het dagelijks leven voor een moment weg en voel ik in onze verbondenheid even de essentie van het leven .

20120425-151204.jpg

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *