Mijn geloof in Sinterklaas

Sinterklaas jaren zestig

Het waren andere tijden. Dieren ronkten al wekenlang in een diepe koude winterslaap, lauwe regen was snijdende sneeuw of prikkende ijzel, gedichten werden nog met glanzende inkt in zwierletters met de hand geschreven en niet van internet geplukt, de warme huisvullende geur van peperkoek kwam uit eigen oven en niet van synthetische geurstaaftjes en op je verlanglijstje stonden geen laptops en X-boxes maar Friese doorlopers of een slee. Kortom, 5 december in de zestiger jaren.

Nog voel ik de zindering die door de straten trok als de 5 decemberavond langzaam viel over de stad. In mijn herinnering zie ik hoe kantoren en winkels vroeger dan anders sloten en vaders zich op fietsen door hevige sneeuwbuien huiswaarts spoedden, hoe moeders gordijnen dichtschoven en de witte wereld buitensloten vanuit een gevoel waarvoor de Nederlandse taal de woorden ‘knus’ en ‘gezellig’ kent en hoe alle kinderen tijdelijk onbelast ADHD hadden van de zenuwslopende spanning.

Hier en daar zag je een late Sinterklaas met pieten, niet zelden uiterst vrolijk en licht wankelend van de vele borrels, een woning binnengaan voor een laatste bezoek. En daarna werd het stil, doodstil in de straten van Roermond en was het pakjesavond.

Ach ik weet ook wel dat de beelden die ik nu op mijn en uw netvlies projecteer van nostalgie doordrenkt zijn en ingekleurd door de tijd.

En dat die onophoudelijke reeks besneeuwde en beijsde 6 decemberochtenden waarop ik mezelf in mijn herinnering terugzie, gestoken in nieuwe door oma gebreide maar door Sinterklaas geschonken sjaals, mutsen en wanten, met om mijn hals bungelend Friese doorlopers en achter me aan trekkend een nieuwe Davos-slee, waarschijnlijk ook toen al, lang voor het broeikaseffect, uiterst zeldzaam waren en slechts stoelen op herinneringen aan misschien een of twee witte sinterklaasochtenden.

En dat er ongetwijfeld ook toen op pakjesavond mensen op straat waren die niets met dat feest te maken wilden hebben. En dat ook toen peperkoek kant en klaar werd gekocht in winkels. Maar toch. Ergens blijf ik het moeilijk vinden dat nostalgische beeld weg te rationaliseren en blijft iets in me zeggen dat die tijden toch intenser beleefd werden.

Net zo zeer als ik stilletjes ben blijven geloven dat er wel degelijk een èchte Sinterklaas is die een keer per jaar louter goedheid uitdeelt aan kinderen en volwassenen. Al is het alleen maar door ons elk jaar op 5 december te laten beseffen hoe goed het kan voelen om aan anderen iets te geven.

Reactie (1)

  1. Gerard Nizet

    Heerlijk…….Hans……leven in 2014 en denken in beelden uit de vijftiger en zestiger jaren of nog oudere jaargangen…….geen gebeuzel over politiek of de foute “anderen”….geen sociale media waarin geketterd en verketterd wordt, waar nieuwe ontwikkelingen bezien vanuit zwart of wit, de bokken of de geiten, de voor en tegenstanders, de rechtsen en de linksen…..de rijken en de armen……..de gelovigen en de ongelovigen…..men klaagde niet over singelrestauraties, nieuwe bouwsels, die altijd slechter waren dan de vorigen, want ze waren door een foute politicus geaccepteerd………

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *