Jacques Heltzel, verhalenverteller

(Column Van Bergen, Dagblad De Limbuger, 9 juli 2012)

Jacques HeltzelHoeveel meesters, juffen, leraren en docenten ik in mijn jonge jaren heb gehad weet ik niet, maar gezien mijn nogal turbulente schoolverleden moeten het er heel wat zijn geweest.

Van veel van hen heb ik heel wat geleerd. Zoals de woorden van vreemde talen of de theorie achter de windstromen die over de aarde trekken. Feitelijke en zeker ook nuttige kennis, maar vaak miste ik er het echte leven in.

Dat buitenlandse woorden intens leven, leerde ik pas toen ik met mensen uit andere landen in hùn taal over emoties en gevoelens kon praten. Dat de stromingen van de vier winden veel meer meedragen dan enkel theoretische berekeningen, dat, en nog veel, veel meer, leerde ik van mijn biologie- en aardrijkskundeleraar Jacques Heltzel.

Jacques doceerde niet, hij vertelde verhalen. De woorden die hij sprak in de les kwamen voort uit een diepgewortelde passie, dat voelde je. Zèlfs als weerbarstige puber.

Als Jacques lesgaf tilden zijn verhalen je op en zetten je neer buiten dat duffe klaslokaal. Ze plantten je met je voeten in klei- of lössgronden en lieten in die muffe klas de vier winden zonder de ballast van koele berekeningen avontuurlijk en verfrissend door je hoofd waaien. En hij deed dat ook letterlijk.

Jacques nam ons mee naar buiten. Liet ons in de Ardennen heuvels beklimmen, en ineens begrepen we de indrukwekkende kracht van erosie en hij liet ons zij aan zij met Limburgse boeren, gehaast aardappels rooien, toen de oogsten door hevige regens dreigden te mislukken.

En daar, in slagregens en storm, tot aan onze nek in de modder, begrepen we plots het verhaal van de aarde en van de mens die haar bewerkt. Jacques vertelde verhalen en creëerde die en maakte ons daar met verwondering onderdeel van.

We zijn elkaar nooit kwijtgeraakt. Aan mijn schooltijd kwam een einde en de leraar werd een vriend. Ook als vriend bleef Jacques verhalen vertellen. Bij elke ontmoeting vertelde hij wel iets waardoor je dacht: ‘Verdomd, zo heb ik het nog nooit bekeken.’

De afgelopen jaren werd de verteller Jacques zelf ongewild deel van een bruut en verwoestend verhaal en hoe krachtig hij dat ook heeft geprobeerd, het is hem uiteindelijk niet gelukt de loop ervan om te buigen.

Jacques reist nu zelf mee op de windstromen waarover hij gepassioneerd kon vertellen en die hij in een klas kon laten waaien, enkel door zijn woorden. Ik ben er van overtuigd dat ook de verhalen van Jacques blijven reizen op de vier winden en dat ik de woorden ervan nog heel lang en vaak zal horen ruisen in een zomerbries of een late herfststorm.

Reacties (3)

  1. Theo Peeters

    Ja, de herinneringen aan de belevenissen met Sjaak blijven.
    Als ik Sjaak tegen kwam in de Sjtad, altijd een praatje over nu, en toen die geweldige tijd op school.
    Sjaak, tot ziens
    Je oud leerling Theo

    Reageren
    1. Hans van Bergen (Auteur bericht)

      Hallo Theo,

      Ik herinner me nog dat Jacques me een hele tijd geleden eens belde toen jij meer als cameraman wilde gaan werken. Hij vroeg me of ik misschien wat mogelijkheden of ingangen wist voor jou. Dat was typisch Jacques, altijd betrokken.

      Reageren
  2. pLUT0 van de Heijden

    Hé Theo Peters….. is dat Deur, van het ei????

    Afz. pLUT0

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *