Het rariteitenkabinet van de kermis

IMG_0465-0.JPG

Sinds mijn kinderen ’groot’ zijn ben ik geen frequent bezoeker meer van kermissen. Dat was anders toen ze nog klein waren.

Vele uren heb ik met hen in allerlei soorten van machinerieën rondgetold en gedraaid, ben door elkaar gehusseld en heb hangend, zittend of staand in attracties van allerlei pluimage Roermond onder me door zien schieten vanuit posities waarvan ik het bestaan tot dan toe niet kende.

Al zwierend door het luchtruim heb ik pruiken, brillen en kunstgebitten langs me heen zien vliegen, toebehorend aan gillende medereizigers in die buitenissige apparaten.

Om niet achter te blijven bij de innamecapaciteit van mijn kinderen heb ik meters zuur- en kaneelstok naar binnen geduwd, alsof ik een zwaardslikker was, complete wolkendekken aan suikerspin verorberd en het equivalent van het vangstquotum van een heel jaar aan kabeljauw in de vorm van kibbeling naar binnen gewerkt.

En nu zijn ze groot, de jongens, en kan ik zeggen ’het is leuk geweest’. En ik meen dit oprecht; de gezamenlijke kermisuitstapjes waren leuk. En toch, ondanks de lol die we hadden heeft er vaak iets aan me geknaagd als we over de kermis zwalkten.

Namelijk dat het vertier louter door machines werd gecreëerd. Ik miste vaak het menselijk gezicht achter attracties, zoals ik me dat herinner uit de tijd toen ik zelf als kind met mijn vader over de kermis op de Markt of het Wilhelminaplein dwaalde.

Ook toen had je zwierende machines, maar je had ook de rariteitenkabinetten. Vernuftig uitgedachte attracties waar met de illusie of met menselijke eigenschappen als nieuwsgierigheid of competitiedrang werd gespeeld. Er waren tentjes waar een hoogdravend orerende man je tegen betaling naar binnen praatte. En daar kon je van alles aanschouwen.

Ik heb honden gezien met drie koppen en zes staarten, een vrouw met een hals van twee meter, vrouwen met drie borsten en lilliputters die zwart geschminkt angstwekkend gepresenteerd werden als bloeddorstige pygmeeën uit het donkere Afrika (Hoe zou de anti-Zwarte Piet-lobby hierop gereageerd hebben?)

Er waren doorzichtige zaken bij, knullig soms, maar ook uiterst slim bedachte optische illusies die oprecht verbaasden. Maar goed of slecht, het waren creatieve uitingen van de inventieve geest van de gewone man die wat geld wilde verdienen door zijn publiek te verbazen.

In tegenstelling tot het kermisvertier van nu, dat hoofdzakelijk bedacht wordt aan kille tekentafels en bij gebruik geen enkele aanspraak meer doet op de fantasie van de gebruiker.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *