Declamatie Indiëherdenking 2012 Roermond

(Beluister de voordracht via de podcast aan het einde van dit blog)

Declamatie Hans van Bergen tijdens Indiëherdenking 2012 Roermond
Zaterdag 1 september vond in Nationaal Herdenkingspark Hattem in Roermond voor de 25ste maal de Nationale Indiëherdenking plaats. De herdenking, met meer dan 20.000 bezoekers, werd bijgewoond door prins Willem-Alexander en minister van defensie Hans Hillen.

De aanwezigheid van de kroonprins gaf voor veel veteranen een extra betekenis aan de herdenking. De veteranen, die door een veranderde maatschappelijke visie op de politionele acties in Indonesië, na hun terugkeer bijna met de nek werden aangekeken, hebben jarenlang vergeefs gewacht op officiële erkenning voor hun inzet.

Met het bezoek van prins Willem-Alexander, kwam voor veel veteranen eindelijk die erkenning.

Onderstaand de declamatie die ik heb voorgedragen tijdens de herdenking.
Onder de tekst kun u via een podcast luisteren naar mijn voordracht.

Met witte handschoenen keerde je terug.
Niet het op de knieën gebrachte wit
als in de vlag van overgave,
maar het trotse, hoofdgeheven wit
dat strak om jouw handen gespannen zat
als een veelzeggend teken van woordloos verzet.

Van woordloos verzet
tegen de fluisterstemmen in de straat die onwetend
en onbekend met wat jij daarachter ècht zag en doormaakte,
met gissen en halve waarheden
jouw handen besmeurden met bloed.
Dezelfde stemmen die een paar jaar eerder
jou luidkeels hadden toegejuicht
toen je als jonge held naar De Oost vertrok.

De held die terugkeerde als schavuit
omdat thuis, in het land in wiens naam en eer jij vocht,
het beeld van jouw strijd
in de paar jaren dat het duurde omsloeg van
democratisch gedragen appél naar verguizende afkeer.
Boegbeeld werd je eerst en schandpaal daarna
van de verwarring en onmacht thuis,
van al die vergadertafels vol met besluiteloze verdragen.

En daarna was er voor jou alleen nog het zwarte gat
van zwijgen en niet begrepen worden.
Een leven lang.

De dood die liet jij achter
bij al die namen die in dit park
als herinnering pijnlijk in staal en brons zijn neergelegd.
Jij ontsnapte aan zijn greep,
maar zijn zware schaduw liet jou nooit meer los,
zwerft nog steeds door jouw eenzame nachten
en sloot je op in jouw verzonken kooi van emoties.
En sinds rust op jouw verstarde lippen een treurzang waarvan
iedereen gevoelsmatig de woorden kent,
maar die nog nooit door iemand in zijn geheel werd gehoord.

In weerwil van het algemene zwijgen
sleepte jij jezelf voort door de jaren van post-Indië,
tegen de stroom van versplinterde
en vernederende berichten in,
verspreid door anderen die zelf nooit
de koperen ploert op hun huid voelden branden.
En al die tijd wachtte je op die ene uitgestoken hand
die uit naam van jouw land
zou tonen dat het gezien en gewaardeerd is wat je hebt gedaan.
Die uitgestoken verzoenende hand, die lang niet kwam.
Tot vandaag.

Vandaag is er die ene hand
die wordt aangereikt over de kloof
van generaties.
Die overbruggend wordt uitgestoken over de afstand
die helend ligt tussen het tijdperk van ‘met eigen ogen gezien”
en dat ‘van horen zeggen’.

Die ene hand die na zoveel jaar
het bijtend felle licht
van die verre koperen ploert,
dat nog altijd tranend brandt in jouw ogen,
kan afschermen en kan temperen
en kan ombuigen naar het warme rode licht
van jouw avondzon
waarin nu eindelijk jouw innerlijke rust
neer mag dalen.

Reacties (2)

  1. Leen van VLIET

    Prachtig,moet erbij janken Hans van Bergen voelt het helemaal aan
    Het is zo goed verwoordt Eindelijk iemand die het begrijpt
    leen van vliet T-brigade

    Reageren
    1. Hans van Bergen (Auteur bericht)

      Beste heer Van Vliet,

      Heel hartelijk dank voor uw reactie. Het raakt me dat mijn tekst u zo hevig aanspreekt.

      Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *