Column Nieuwe Burgers, Dagblad De Limburger

Nieuwe burgers

Nieuwe burgers

Ik denk dat we met z’n allen nog nooit zoveel hebben gereisd als in dit tijdperk waarin met een beetje zoeken op internet een retourvlucht Barcelona minder hoeft te kosten dan een enkeltje Roermond/Groningen met de trein. We suizen door de lucht als trekvogels en doorkruisen landen met de snelheid van een aal in het water. Maar dat we allemaal onze eigen motieven hebben om zoveel en zo ver te reizen, besefte ik afgelopen donderdag goed, toen ik een gedicht moest voordragen voor een groep nieuwe Nederlanders. Mensen die hun inburgeringscursus hebben afgesloten en officieel landgenoten zijn geworden. De trots glom op hun gezichten. Maar onder die trots gingen ook veel andere gedachten verborgen. Want deze mensen zijn niet door een plezierreisje in Roermond terecht gekomen. Ze hebben om hele andere redenen hun geboortegrond, familie en vrienden achter zich gelaten, redenen als oorlog, onderdrukking, uitzichtloosheid of armoede. Ze hebben het aangedurft een streep te zetten door hun verleden en een nieuwe toekomst te gaan zoeken, hier in deze stad aan Roer en Maas. Of zoals een van de nieuwe Nederlanders het tegen me zei: ‘Mijn kinderen verdienen een betere toekomst dan mijn verleden’.

De zaal in het Cuypershuis was toen ik daar stond door al die mensen op een voelbare manier vervuld van kracht, hoop en lente. Aan al die mannen, vrouwen en kinderen, die de moed hebben zich los te maken van een onbevredigend leven, of dat nu het gevolg is van oorlog, armoede of andere omstandigheden, wil ik deze woorden opdragen:

Anders

En toen werd alles anders. Werd eigen taal ineens weer kinderwoord en zoektocht naar betekenis. Werd luchtig gesprek aandachtig luisteren en tasten in het vage duister van een nieuwe taal. Werden alledaagse woorden vage raadsels en bezweringen, werden nieuwe geuren geboren, werd regen zon, en zon weer regen en schreven wolken andere boodschappen tegen een andere lucht. Hier geen geuren van papaja, van sequoia, oregano, van djahé, djinten of kardemom, maar van spruitkool, witlof en worst en zoete lucht van drop, en het helse vuur van Madame Jeanette gedoofd en gesmoord in boter, kaas en melk. En toen werd alles anders, toen de grenzen tussen hier en daar en daar en hier werden doorkruist, werd alles anders. Behalve de sluimerende maan die altijd weer meereist als een lichtende brug tussen het land van vroeger en van nu.

(*Madame Jeanette: zeer hete typisch Surinaamse peper)


Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *