2 Geloven, 1 gedachte

Kerk Moskee

Afgelopen donderdagavond. Zo’n honderd mensen komen samen op de Roermondse Markt om de slachtoffers van de moorden in Parijs te gedenken. Onder hen verschillende leden van de Roermondse moslimgemeenschap. Zij geven daarmee een krachtig teken dat extremisten nooit over één kam geschoren mogen worden met de meerderheid van een bevolkingsgroep. Ook niet in momenten van verbijstering, angst en twijfel.

Als kind hoorde ik voor het eerst het Roermondse volkslied dat zingt over het Gouden Beeld dat op ‘hogen torentrans’ in het zonlicht staat. En mijn oma zong gehurkt naast mij zacht de melodie ervan en wees ondertussen naar de Gouden Christoffel op de oude kathedraal. En ik, een dreumes van amper vier jaar oud, kneep mijn ogen in de schittering van zoveel gouden licht.

Daar was het goed zei mijn oma, daar was het veilig, onder die gouden reus met op zijn schouders dat kleine grote Kind. Daar zouden antwoorden liggen op vragen die ik toen nog niet kende maar die gaandeweg zouden verschijnen op mijn pad.

Ik werd ouder en leerde hard en verward die moeilijke vragen kennen over hoop, geloof, liefde en het leven die mijn grootmoeder bedoelde op die verre middag toen ze me wees op dat hoge gouden licht. Maar wat ik in de jaren na die geborgen middag van mijn kinderjaren bovenal leerde, was dat niet het Gouden Beeld, religie of die oude kathedraal mij de antwoorden gaven, maar mensen van vlees en bloed om mij heen die door dat hoge gouden licht in hun hart zijn aangeraakt.

En nu, zoveel jaren, zoveel vragen en zoveel mensen later zie ik hoe naast een ranke minaret, een moskee met daarop een halve gouden maan door gelovige handen de skyline van Roermond is ingetild. Op een andere plek en gefundeerd door een ander geloof. En ik zie hoe een grootmoeder met hoofddoek haar kleinzoon toespreekt in de woorden van een andere taal en wijst naar die koepel met daarop een halve maan die schittert in licht van goud.

Haar woorden versta ik niet maar met mijn hart begrijp ik elke zin die zij spreekt. Dat het goed is, dat het veilig is daar onder die gouden koepel met halve maan. Dat daar antwoorden liggen op vragen die haar kleinzoon nu nog niet kent maar gaandeweg zullen verschijnen op zijn pad. De dreumes naast haar, amper vier jaar oud, kijkt omhoog en knijpt zijn ogen tegen de schittering van zoveel gouden licht.

Een gouden koepel met halve maan en een Christoffelbeeld van goud; symbolen gefundeerd in verschillende geloven. Woorden van hoop, geloof en liefde, reizend van generatie naar generatie in verschillende talen. Verschillende beelden, verschillende woorden, verschillende mensen, gedragen door verschillende geloven, maar in de kern, wortelend in, en aangeraakt door één en dezelfde bron van licht.

Reactie (1)

  1. Rich

    De PEN, een POTLOOD, mag nooit zwijgen.

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *